Missiegroepen

De ‘commander’s intent’ van Jezus

Het boek ‘de plakfactor’ is een absolute aanrader. Het boek legt uit waarom bepaalde ideeën blijven ‘plakken’ en andere niet. Hoewel het boek niet bedoeld is voor kerkelijk werkers kunnen die er volgens mij absoluut hun voordeel mee doen.

De auteurs leggen uit dat het gaat om simpele en heldere communicatie en vooral: een helder mission statement. In het boek wordt het voorbeeld aangehaald van moderne oorlogsvoering zoals gedoceerd wordt op West Point. Men ontdekte daar dat de soldaten en hun eenheden ten tijde van een oorlogssituatie vaak te veel en te gedetaileerde informatie ontvingen omtrent het doel van een bepaalde militaire actie. Hierdoor ontstonden problemen als de werkelijkheid afweek van de geplande situatie. Men leerde dat de werkelijkheid altijd afwijkt van de situatie die van tevoren wordt uitgedacht en men bedacht het concept van ‘the commander’s intent’ – het doel van de aanvalsleider. Dit doel werd tot een zo eenvoudig mogelijk concept teruggebracht en de verantwoordelijkheid voor hoe de soldaten en hun eenheden dit doel zouden bereiken werd bij henzelf neergelegd.

Een doel zou bijvoorbeeld kunnen zijn dat eenheid X heuvel Y zou moeten bezetten om een tankdivisie vrije doorgang te geven. Van te voren werd nagedacht over een strategie, maar de CI was helder: heuvel Y bezetten, no matter what. mocht een soldaat of een deel van de eenheid iets tegenkomen wat afweek van de oorspronkelijke strategie, dan wist elke individuele soldaat wat de missie was en kon deze zich volledig inzetten om dat doel te bereiken.

In het bedrijfsleven kom je dit soort CI’s ook tegen. In het boek wordt de CI van Southwest Airlines, één van de meest succesvolle luchtvaartmaatschappijen van de VS, besproken. De CI van dit bedrijf was erg eenvoudig: dé goedkoopste luchtvaartmaatschappij zijn. Dit eenvoudige statement hielp enorm in het maken van beslissingen. Mag je bij deze maatschappij een stewardes op een leuke manier feliciteren over de vliegtuigintercom? Ja, dat mag. Mag je confetti strooien? Nee, want dat kost extra geld om op te ruimen. Simpel en helder.

In de kerk zijn we vaak bezig met van alles en nog wat. Maar vooral met de kerk en hoe we haar draaiende moeten houden, vrees ik. Wat zou de ‘the commander’s intent’ van Christus voor Zijn kerk zijn? Vast niet vergaderen of het opstellen van lange verklaringen van wat de kerk gelooft. Hoe belangrijk deze dingen soms ook lijken, ze vormen vast niet de CI van de kerk. Maar wat dan wel?

Ik denk dat de CI van Christus vooral te maken heeft met ‘zijn’. Stomweg het Koninkrijk léven in de normale context van alledag. Gewoon het leven leven vanuit een nieuw Koninkrijksperspectief. Dat heeft weinig met activisme te maken maar is aan de andere kant ook niet iets vrijblijvends. Het is intentioneel leven. Bewust, welgemeend en vol overgave.

Vanmorgen bezocht ik het Jeanette Noëlhuis in Amsterdam waar ik een 24-jarige student ontmoette die inmiddels een jaar in dit huis woont. Het Jeanette Noëlhuis is gesticht vanuit de gedachte van The Catholic Worker, een sociale beweging uit de dertiger jaren van de vorige eeuw die werd aangevoerd door Dorothy Day en waar ik kennis mee maakte door de boeken en gesprekken met Shane Claiborne en Chris Haw.

In dit huis wonen naast een kernteam van vier personen nog een stuk of acht stateloze asielzoekers. Mensen zonder paspoort, toekomst of identiteit. Maar toch bestaan ze. Ik heb er een aantal gezien. Mensen zoals ik en mijn gezin, alleen met een ander kleurtje en een ander verhaal. Opgevangen in een doodnormale wijk in Amsterdam Zuid-Oost door mensen die geloven dat de CI van Jezus vooral betrekking heeft op de armen, de statelozen en de dropouts van deze aardbol. De minste van deze wereld.

Een jong meisje uit Eritrea met een prachtig gezichtje drong zich tijdens ons gesprek steeds aan ons op. Niks statelooos, maar een prachtig kind met guitige ogen, net als mijn eigen kinderen. Ik ben haar naam vergeten, maar haar gezicht laat me niet los. Open, vriendelijk, vol van leven. Als zou blijken dat de Heer de hemel en de aarde speciaal voor haar had geschapen zou ik het geloven.

De vraag die zich vanuit een andere werkelijkheid aan me opdringt is deze: hoe lang moet de kerk nog vergaderen en visie ontwikkelen voordat ze kinderen als dit kind zal opvangen als Jezus zelf? En vooral….hoe lang moet ik nog nadenken en zoeken naar Gods wil om de studeerkamer vrij te maken voor een gevluchte moeder met haar kind? Per slot van rekening ben ik die kerk….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *